أستاذ عبد الحسين حائري مىباشم كه در طىّ 2 سال هماره با روى باز پذيرايم بودند ودر رفع شمارى از كاستيها وابهامها راهنما . حلاوت مصاحبت با أستاذ ونكته‌هاى علمي ولطائف روحي كه در اين فرخنده ايّام نصيبم شد ، خود داستانى است مفصّل كه در اين مختصر نمىگنجد . شيفتگى وعطش زائد الوصف أستاذ نسبت به كشف حقايق علمي ، در كنار تواضع وطهارت باطني ، بىهيچ ترديدى آدمي را از اين جهت به ياد بزرگانى چون بيرونى وبوعلى مىاندازد كه تا آخرين لحظات حيات پربار خويش در جستجوى حقايق علمي بودند وانبساط وبهجت روحي حاصل از دانش‌اندوزى را بر تمامى لذّات مادّى ترجيح مىدادند . عمرش دراز باد . بحث دربارهء لمعات عرشيه را كه در اين مدّت در خلوت وجلوت بدان مأنوس ومألوف بودم به مقدّمه وامىگذارم وبا سپاس از تمامى دلاويزانى كه در فعليت بخشي اين اثر سهيم بوده‌اند ، سخن خويش را پايان مىبخشم كه سپاس وتقدير از آفريده عين سپاس از آفريدگار است . نيز از مخاطبان خردمند ونكته‌سنج خواهانم كه كاستيها را كريمانه يادآور شوند . چه خود به خوبى واقفند كه تصحيح چنين متونى ، بر أساس نسخهء منحصر ، مغلوط وناخوانا كار ساده‌اى نبوده ولغزشهايى را به همراه خواهد داشت . به اميد آنكه در آيندهء نزديك نسخه‌اى ديگر از اين اثر گرانسنگ يافت شود ونادرستيها اصلاح گردد . نيازمند رحمت پروردگار غنىّ على اوجبى تهران / اسفند ماه سال 1380 خورشيدى مصادف با عيد غدير خم